Ktoś wycelował, pociągnął za spust i zostawił go na pastwę losu.
Śrut utkwił w jego drobnym ciele, powodując trwałe uszkodzenia. Od tamtej pory Marysiek nie porusza tylnymi łapkami tak, jak kiedyś.
Ale wiecie, co porusza? Nasze serca, każdego dnia. 
Marysiek za długo czekał na dom. Widzieliśmy, jak inne kociaki wychodzą z nowymi rodzinami, a on zostaje. A przecież był tak samo czuły, tak samo ufny, tak samo gotowy kochać.
Aż w końcu przyszedł ten dzień.
Ktoś zobaczył w nim nie „niepełnosprawność”, nie „problem”, ale życie, które zasługuje na ciepłe kolana, delikatną rękę i bezpieczny dom.
I tak właśnie znalazł się człowiek, który pokochał go takiego, jakim jest. 
Dziś Marysiek śpi na własnych kocykach, mruczy na własnej kanapie i ma kogoś, kto każdego dnia mówi mu, że jest ważny.
I że jest już bezpieczny.
Marysiu, zasłużyłeś na wszystko, co najlepsze.
Dziękujemy osobie, która otworzyła przed nim swoje serce. 
To dzięki takim ludziom świat zmienia się na lepsze.